۴ دی ۱۳۹۹

یکسال گذشت از کرونا از زمانی که اومدیم خونه و سرکارو تعطیل کردیم.

دلتنگم

بی حوصلم

 و بسیار افسره

اما کاری از دست کسی بر نمیاد

نگاهم به بالاست حواسم هست که خدا اونجاست

اما خدایا ما رو ببین و کمک کن لطفا

اینستا رو زیرو رو کردم. واتساپو چک کردم ی دور تو تلگرام زدم. کلیپ دیدم. ترانه شنیدم. تو خونه چرخیدم

اما حالم خوب نیست واقعا دلتنگم 

و حالم رو به راه نیست

اومدم چند خط تو اینستا بنویسم اما گفتم ولش کن یکی من و میشنایه و خیال بد میکنه

اومدم اینجا بنویسم و خیالم راحته کسی نه میخونه نه من و میشنایه و خلاص.

دلتنگ ی دیدارم که محقق نخواهد شد. دنبال ی سفرم که جور نمیشه و وسیله ای که میخواستمم جور نشد

ای وای که گاهی نمی شود که نمی شود که نمیشود.